Everyday Is Christmas

Everyday Is Christmas λέει η αγαπημένη αοιδός Sia...

Κάθε μέρα για την Sia είναι Χριστούγεννα. Τί σημαίνει Χριστούγεννα για τη Sia όμως; Τί σημαίνει για τον καθένα από μας; Γιατί δε γίνεται να είναι κάθε μέρα Χριστούγεννα; Ή μήπως γίνεται και απλώς το παραβλέπουμε; 

Όλοι αγαπάμε τα Χριστούγεννα και ας είναι μια ιδέα ανείπωτη και άρρητη μέσα μας. Ακόμα και αυτοί που υποστηρίζουν το αντίθετο τα αγαπάνε, απλώς δε το ξέρουν, γιατί δε τα βιώνουν, όπως θα ήθελαν. Αν τα Χριστούγεννά τους είχαν αυτά που θα ήθελαν και αυτούς που αγαπάνε, θα τα λάτρευαν φανερά και αυτοί. Ακόμα, και ο Εμπενέζερ Σκρούτζ τελικά απεδείχθη μέγας υπέρμαχος των Χριστουγέννων παρά τη συναισθηματική τσιγκουνιά του, που πολύ γλαφυρά μας παρουσιάζει ο Ντίκενς και για την οποία κυρίως ενοχοποιείται, δεδομένου ότι αυτό είναι τελικά το πρόβλημα παρά η φειδώ του για τα υλικά. Δε μας πειράζει, εμάς τους αναγνώστες, το ότι δεν θέλει να μοιραστεί τα πλούτη του με τους αναξιοπαθούντες της ζωής, αλλά μας θίγει  το ότι γίνεται μισάνθρωπος και κλείνεται στον εαυτό του, ενώ μπορεί την ίδια στιγμή να αναμειχθεί με τον ζεστό κόσμο και να μετριάσει την ψυχρούλα του Δεκέμβρη. Όλες οι κλασικές εικόνες που συνειρμικά μας γεννώνται ακούγοντας τη λέξη Χριστούγεννα, σβήνουν στην παρουσίαση της συμπεριφοράς του και της ιδιοσυγκρασίας του. Τα κεριά δίπλα στο τραπέζι, γεμάτο πλουσιοπάροχα γευστικά αγαθά, παγώνουν και η φλόγα τους μετατρέπεται σε καπνό, τα ζεστά κόκκινα και πράσινα χρώματα μετατρέπονται σε ψυχρά και σκοτεινά μπλε και μαύρα, αυτά της μοναξιάς, της μιζέριας και της και εξαθλίωσης. Τα γλυκά στις πιατέλες πια φαντάζουν πικρά και άνοστα, ενώ οι συναθροίσεις περιορίζονται στην ύπαρξη ενός μοναχικού ατόμου που άγεται και φέρεται αδίκως και αναιτίως. Τα χαμόγελα εξαφανίζονται και οι καμπύλες γραμμές των χειλιών μετατρέπονται σε ευθείες άκαμπτες και σκληρές.

Με την βοήθεια των θεόσταλτων πνευμάτων συνειδητοποίει τί είναι αυτό που χρειάζεται για να αναπληρωθεί το ατέρμονο εσωτερικό κενό του, που τον κάνει να αντιμετωπίζει καχύποπτα τα Χριστούγεννα και κυνικά όσους ανυπομονούν για αυτά.

Σύμφωνοι! Στην εποχή του 21^ου αιώνα έχουνε εμπορευματοποιηθεί και αυτά, όπως όλες οι γιορτές. Και ναι, πάλι σύμφωνοι, πανικοβαλλόμαστε όλοι και ριχνόμαστε στην μάχη της αγοράς εντυπωσιακών δώρων πιστεύοντας πως έτσι δείχνουμε την αγάπη και εκτίμησή μας. Τα Χριστούγεννα, πλέον,  είναι συνυφασμένα με την διοχέτευση χρημάτων σε υλικά αγαθά, δώρα και αντικείμενα, που θα οδηγήσουν σε επίταση της χριστουγεννιάτικης ατμόσφαιρας. Προξενείται ακόμα και άγχος κάτω από αυτές τις συνθήκες, καθώς αν δε μπορείς να ανταποκριθείς στις «υποχρεώσεις» των ημερών νιώθεις μειονεκτικά και ανεπαρκής…

Όμως, φυσικά, δεν είναι αυτό το νόημα των Χριστουγέννων… Η ουσία κρύβεται εκεί που ξέρουμε όλοι και απλώς ίσως την λησμονούμε. Η ουσία είναι να περιτριγυριζόμαστε από τους ανθρώπους μας. Μόνο τότε νιώθουμε την πληρότητα, την ζεστασιά των Χριστουγέννων και την πραγματική εσωτερική γαλήνη. Αν οι άνθρωποί μας έχουν φύγει από την ζωή ή την ζωή μας, νιώθουμε πιο έντονη την απουσία τους αυτές τις μέρες, γιατί οι μέρες αυτές έχουν ακριβώς ουσία με την ύπαρξή τους. Μόνο αυτοί είναι αναντικατάστατοι και μόνο αυτοί, οι δικοί μας άνθρωποι, σηματοδοτούν τελικά τις γιορτές μας, την εσωτερική γιορτή μέσα μας. Ποια η αξία των ημερών χωρίς την αγκαλιά τους, την θαλπωρή τους, το χαμόγελό τους, το νοιάξιμό τους και την αύρα τους γύρω μας;

Σήμερα είναι Χριστούγεννα. Εύχομαι χρόνια πολλά σε όλους. Εύχομαι να βρούμε όλοι την ουσία των Χριστουγέννων μας και να είναι για μας κάθε μέρα Χριστούγεννα. Τα περιμένουμε από τα μέσα Νοέμβρη. Άλλοι τα κρυφοπεριμένουμε όλο το χρόνο, δηλαδή με το που περάσουν τα Χριστούγεννα ξεκινά μέσα μας η ανυπομονησία και η αντίστροφη μέτρηση για τα επόμενα και τα όσα συνεπαγονται…την ένωση όλων των μελών μιας οικογένειας και η συναναστροφή με τους αγαπημένους μας.

Αφού τα θέλουμε τόσο, ας επιτρέψουμε να είναι κάθε μέρα Χριστούγεννα δείχνοντας την αγάπη μας κάθε μέρα στους δικούς μας, έχοντας δυναμικά την διάθεση της συγχώρεσης μέσα μας, προσπαθώντας να περνάμε δημιουργικά χρόνο με τους αγαπημένους μας, κάνοντάς τους μικροεκπλήξεις, δίνοντας τους ζεστές αγκαλιές και φιλιά, βοηθώντας τους γύρω μας κάθε μέρα του χρόνου και όχι μόνο αυτές τις φωτεινές μέρες και έτσι…ναι, κάθε μέρα θα είναι σαν Χριστούγεννα.

Κάτι παραπάνω από επικίνδυνος σεξισμός

Είναι τόσο μα τόσο αισχρό το θέαμα και τα λόγια που ειπώθηκαν  με αφορμή ένα θέμα που αφορά σεξουαλική παρενόχληση και αθέτηση ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Σε χλευαστική, ήδη πριν την έκθεση της είδησης, ατμόσφαιρα καταργείται κάθε εχέφρων αντίδραση που θα έπρεπε να επισείει το γεγονός μιας σεξουαλικής ασέλγειας εις βάρος μιας γυναίκας. Αντί να στηλιτευθεί σωρηδόν η, πέραν όλων των άλλων, άνομη πράξη και μάλιστα σε ένα μέσο με μεγάλη απήχηση, αντιμετωπίζεται με μια εμετικά άρρωστη «συμπάθεια» προς το νεαρό που δεν μπόρεσε να συγκρατηθεί και του έμενε μονάχα να… εκτονωθεί! Αντί να αρχίσει ένας δημόσιος διάλογος για τη θέση της γυναικάς και για τα καθημερινά κρούσματα ρατσιστικής και σεξιστικής συμπεριφοράς που πλήττουν την υπόσταση, ψυχική υγεία και ισορροπία αλλά και θίγουν τα δικαιώματά της και την αυτοδιάθεσή της, προβαίνουν σε «αστειάκια» και αναπαριστούν το σκηνικό πάλι σε μια γενικότερη ατμόσφαιρα εντελώς ανερυθρίαστων χαχανητών.

Το πρόβλημα δεν είναι ότι ο απερίσκεπτος και κατά συρροή σεξιστής Λιάγκας το παρουσιάζει με αυτό τον χυδαίο τρόπο μαζί με τους μαϊντανούς του, που δυστυχώς περιλαμβάνονται σε αυτούς και γυναίκες (!), αλλά ότι αυτή η αντίδραση προβάλλεται δημοσίως και δεν επεμβαίνει κανείς, έστω ένα ΕΣΡ, ή δεν τον γιουχαΐζει και αποδοκιμάζει κανείς με στόχο να αποβληθεί από το σύστημα ως ένα παράσιτο που επιβιώνει σκορπώντας ασύδοτες κακίες και διαιωνίζοντας προβληματικές προκαταλήψεις. Το πρόβλημα είναι η ίδια η κοινωνία, που υποστηρίζει τέτοιες εκπομπές και θέσεις κατά συνέπειαν. Το πρόβλημα, ακόμα χειρότερα, είναι η κοινωνία που περιμένει να δει την αντίδραση των μέσων για να αντιδράσει κατά παρόμοιο τρόπο. Ψέγουν το γεγονός ; Ακολούθως, και αυτοί θα υιοθετήσουν αυτή τη λογική. Το γελάν και το αντιμετωπίζουν ως κάτι ατυχές αλλά παράλληλα και …σιγά τα ωά; Και πάλι ακολούθως και μιμητικά θα συνταχθούν με αυτούς που κουνάνε τις μπαγκέτες και έχουν δώσει το ρυθμό. Επιτέλους ας αποκαθηλωθούν όλοι αυτοί που διαιωνίζουν αρρωστημένες αντιλήψεις. Πρόκειται καταφανώς για εγκληματική ενέργεια (Εγκλήματα κατά της Γενετήσιας Ελευθερίας ) και δεν πρέπει να την βλέπει κανείς ως ακίνδυνη και αθώα, ούτε αυτή την περίπτωση ούτε την σεξουαλική παρενόχληση σε οποιοδήποτε μέρος και περίσταση (εργασιακά περιβάλλοντα, δημόσιοι χώροι, μμμ κλπ). Και όλα αυτά συζητώνται στον 21^ο αιώνα.

Αλήθεια βρε παιδιά. Μήπως η φοιτήτρια φορούσε και φούστα;

Γιατί τότε όλα αλλάζουν…

Τὰ πάντα ῥεῖ

"Τὰ πάντα ῥεῖ"

Ο γνωστός φιλόσοφος Ηράκλειτος το είχε φιλοσοφήσει όντως πολύ...

Φυσικά και τα πάντα ρεί. Εδώ αλλάζουν τα μικρότερα, τα ανεπαίσθητα, αυτά που δε μπορούμε καν να τα ακολουθήσουμε με γυμνό μάτι, που μόνο το μικροσκόπιο δύναται να απαθανατίσει και που μεταβάλλονται στιγμή τη στιγμή, αλλά που εμείς τα αισθανόμαστε ίδια δίπλα μας...Τα βλέπουμε απαράλλαχτα ! Δε θα άλλαζαν τα μεγάλα και προφανή γύρω μας και δίπλα μας; Η αλλαγή είναι παντού. Κάθε τι υφίσταται μεταβολή με το πέρας του μαγικού χρόνου...Τίποτα δεν είναι ίδιο κι όλα μοιάζουν ίδια! Πώς να ναι όμως; Διαφορετικός αέρας έχει φυσήξει και διαφορετικό αποτύπωμα ωρίμασης έχει αφήσει πάνω στα ίδια φύλλα ίδιου δένδρου! Διαφορετικό νερό κυλάει στο "ίδιο" ποτάμι που ρέει αδιάκοπα και διαφορετικά στοιχεία συμπαρασύρει μαζί του...

Κανείς δε μπορεί να προδικάσει, να προβλέψει και να αποκλείσει τίποτα γιατί όλα - ή σχεδόν όλα- φαίνεται να υπάγονται στη νομοτελειακή φυσική φθορά, που κάνοντας τις κατάλληλες συναρτήσεις μας οδηγεί κάπου.

Η μεμψιμοιρία, η μοιρολατρική και παθητική στάση δεν προκύπτουν ως αποτέλεσμα συνειδητοποίησης αυτού. Σίγουρα έχουμε τη δυνατότητα επιλογής και καθορισμού του παρόντος μας σε μεγάλο βαθμό. Όχι όμως και καθοριστικό. Υπάρχει πάντα ο απρόβλεπτος ή εξωγενής παράγοντας. Ωραία! Εμείς θέλουμε και μπαίνουμε στη διαδικασία διεκδίκησης! Όμως, τα υπόλοιπα συνηγορούν σ' αυτήν την κατεύθυνση; Μας το επιτρέπουν; Η συνάρτηση του χώρου, χρόνου, περίστασης κι άλλων τόσων συντελεστών ευνοούν την επιθυμία μας. Ύστερα, είναι και το timing. Αυτό το άτιμο το timing, συγχρονισμός ελληνιστί. Άλλοτε, μπορεί να την ευνόησαν και την επιθυμία και την επιδίωξη και το όνειρο και το όραμα και τον στόχο και να μην ήμασταν εμείς σε θέση να το υποστηρίξουμε τότε. Και τελικά αξίζει να ματαιοπονούμε για μια ευκαιρία που χάσαμε ή πιστεύοντας στο ότι: it was meant to be,  να μην πελαγώνουμε και να αγκαλιάζουμε το παρόν; Γιατί αλήθεια...πόσο ωφέλιμο και λογικό, λυσιτελές και με νόημα είναι το να αναλωνόμαστε σε σκέψεις και να πνιγόμαστε σε πνιγηρά συναισθήματα αδιεξόδου, μετάνοιας και απογοήτευσης; Χάνουμε την τρέχουσα στιγμή, το παρόν, την ζωή την ίδια. Μπορούμε να την ζήσουμε όμως την ίδια την ζωή έχοντας διαμορφώσει μια ζωή που δε μας γεμίζει ή είναι όλα απλώς στο μυαλό και μπορούμε να κάνουμε πάντα το καλύτερο στο τώρα; Δαιδαλώδεις οι σκέψεις και οι προβληματισμοί...

Σίγουρα η δική μας εσωτερική αλλαγή πάντα περιπλέκει τα πράγματα, ειδικά, αν συναντηθεί με την αλλαγή κάποιου άλλου παράγοντα και συνθήκης. Η στωική αποδοχή είναι μια λύση. Από την άλλη, η  επίμονη στροφή  μπορεί να είναι μια καταστροφή.

Ποιος μαθαίνει σ' αυτή την ζωή ποια είναι τα όριά του, που αν παραβεί οι Ερινύες τον κατατρύχουν διδάσκοντας του, πως υπερβαίνοντας το μέτρο, διαπράττεις Ύβρη και η Νέμεσις και Τίσις είναι η αναπόφευκτη απόρροια; Τα όρια του εαυτού σου δύσκολα ανακαλύψιμα δεδομένου ότι ο ίδιος ο εαυτός αλλάζει. Συνεπώς, και τα όριά του μεταβάλλονται. Μοναδικό κριτήριο η επιθυμία. Η ζωή που έχεις, λένε οι πιο σοφοί, είναι αυτή που ήθελες. Αν ήθελες κάτι άλλο αναπόδραστα το σώμα σου θα το είχε διεκδικήσει και κυνηγήσει. Κανείς δεν είναι για λύπηση. Οι συνέπειες των πράξεών μας πάντα μας θυμίζουν πόσο σωστοί, ηθικοί, θαρραλέοι, παρορμητικοί κλπ είμαστε. Όλα τα αντικρουόμενα παράγωγα σχήματα του καλού-κακού (δίκαιος-άδικος, ανδρείος-δειλός, ηθικός-αήθης) συνυπάρχουν μέσα μας και είναι η δική μας πρωτοβουλία και απόφαση αυτή, που θα καθορίσει τι θα υπερισχύσει και τι θα μας καθορίσει αναζητώντας τον εαυτό μας και διαμορφώνοντάς τον. 

Έχουμε ανάγκη να είμαστε κακοί για να επιβιώσουμε ή έχουμε ανάγκη να είμαστε καλοί για να επιβιώσουμε, ή ακόμα καλύτερα να συμβιώσουμε με τον ίδιο τον εαυτό μας; Πέραν των δεοντολογικών τοποθετήσεων, αυτό είναι το ερώτημα που βασανίζει. Συχνά τελικά η αλλαγή ίσως μεταφράζεται σε παροδική καλοσύνη/κακιοσύνη.

Πώς θα αντιδρούσα αν... ;

Η αποφράδα μέρα, που ούτε καν είχα φανταστεί ποτέ, έφτασε!
Εξαπίνης μου ανακοινώθηκε ότι για 20 μέρες μεταξύ άλλων οφείλω να απέχω από τη σοκολάτα...
Η αιτία είναι η οξεία κνίδωση που μου χτύπησε την πόρτα σαν κεραυνός εν αιθρία. Χωρίς κάποια προφανή αιτιολογία αλλά ακόμα και με πιθανή την ιδέα να μαστίζομαι από αυτήν εξαιτίας του ότι διανύω μια στρεσσογόνα περίοδο και υπάρχουν αρκετοί πρεσσογόνοι παράγοντες πέριξ μου που με επηρέασαν σε τέτοιο βαθμό ώστε να οδηγηθώ εκεί...
Το συμπέρασμα είναι ότι σήμερα και για 20 μέρες εν συνόλω καλούμαι να αρνούμαι κάθε γευστική επιλογή που περιέχει σοκολάτα. Το αγαπημένο μου τρόφιμο και υλικό. Το μοναδικό που μπορεί όντως να επιφέρει μια ισορροπία και γαλήνη στην ψυχή μου, ιδίως σε τέτοιες ταραγμένες και τεταμένες περιόδους.
Αλλά who cares ? Οι ειδικοί την θεωρούν ύποπτη και σε μένα προστίθεται ένα ακόμη άγχος. Θα βγω αλώβητη από αυτή την περιπέτεια; Θα νικήσω την μάχη; Θα αντεπεξέλθω; Έχω εναλλακτικές για να αμβλύνω το κενό που νιώθω να έχει δημιουργηθεί μέσα μου ; Θα καταφέρω, άραγε, να αλλάξω μια χρόνια ρουτίνα που υπαγόρευε απαρέγκλιτη συνοδεία σοκολάτας με το πρωινό μου, βραδινό μου και ένα τονωτικό γλυκάκι στα ενδιάμεσα της δουλειάς μου;
Θα μπορούσα να γράψω ολόκληρο βιβλίο για τα συναισθήματα που με κατακλύζουν τώρα. Άδικα παιχνίδια παίζει η ζωή.

Λοιπόν, όπως καταλάβατε προηγήθηκε το προσωπικό μου μελόδραμα!!!
Ναι, από αυτό που όλοι οι άνθρωποι  κρύβουμε στον μικρόκοσμό μας  και αποφασίζουμε κάποια στιγμή να ξετυλίξουμε στην κοινή θεά των ματιών των υπολοίπων. Τότε ελλοχεύει ο κίνδυνος, βέβαια, της έκθεσης όχι μόνο του μικροπροβλήματος που σε απασχολεί και κατατρώγει την καθημερινότητά σου αλλά και της πραγματικής  έκθεσης του ίδιου σου του εαυτού και του τρόπου σκέψης σου.
Παραπάνω εξέθεσα κι εγώ με γλαφυρότητα και σαφήνεια το πόσο με προβληματίζει μια νέα συνθήκη που ήρθε στην ζωή μου για περιορισμένο διάστημα και αντιβαίνει στις συνήθειές μου. Άμα άκουγε κανείς αυτή την περιγραφή απομονωμένη θα φανταζόταν κάποια πολύ χειρότερη γενεσιουργό αιτία που προκαλεί όλο αυτό το πνιγηρό αίσθημα, όπως κάποιο σοβαρό πρόβλημα υγείας ή οικονομικών ή ότι διακυβεύεται το μέλλον μου από μια στιγμή. Κι όμως όχι. Στην πραγματικότητα πρόκειται για το τίποτα. Τίποτα και για την δική μου ύπαρξη και για τη συνέχιση του κόσμου όπως τον ξέρουμε.
Ουσιαστικά, με το παραπάνω λογύδριο επιχειρώ κι εγώ να αναγνωρίσω την αξία που πρέπει να δίνω σε συνθήκες, καταστάσεις, πράγματα και άτομα και στο τέλος να αποτιμήσω την προσέγγισή μου απέναντι στο κάθε "πρόβλημα", λιγότερο ή περισσότερο υπαρκτό. Τέλος, θέλω να οδηγηθώ στην ιδανική οπτική που πρέπει να αναπτύσσω και να υιοθετήσω όταν προκύπτει κάποιο τέτοιο "πρόβλημα" οποιουδήποτε ύψους. Η οπτική των πραγμάτων είναι πάντα ενιαία. Μία οπτική θα εφαρμόσω στο πρόβλημα "χάνω τη σοκολάτα που αγαπούσα" και την ίδια ακραία, πεσιμιστική και ατελέσφορη και στο "χάνω τον εαυτό μου/τον αγαπημένο μου/τη δουλειά μου κλπ.". Στην πραγματικότητα μια τέτοια οπτική δε θα μου προξενήσει μόνο οξεία κνίδωση - όπως και συνέβη την σωρεία των υπολοίπων θεμάτων που έμοιαζαν να υψώνονται γύρω μου σαν το Έβερεστ που έπρεπε να σκαρφαλώσω τρέχοντας καταρρίπτοντας το παγκόσμιο ρεκόρ κατά τα δικά μου μέτρα και σταθμά- αλλά και μια πληθώρα άλλων αυτοάνοσων, ψυχικό σκοτείνιασμα και αίσθηση ανικανοποίητου υποδαυλίζοντας την ομορφιά όλων ωραίων γύρω μου.
Όποιο κι αν είναι το πρόβλημά σου, σε παρακαλώ, σκέψου ψύχραιμα, με διαύγεια και ειλικρίνεια. Είναι όντως τόσο απροσπέλαστο; Δεν έχεις όντως άλλη επιλογή, από το να το διαιωνίζεις, να το μεταφέρεις και να το γιγαντώνεις μέσα σου;
Είμαι σίγουρη ότι υπάρχει και άλλη λύση!!! Αρκεί να προσπαθήσεις να το δεις.

Τα φυσικά φαινόμενα σήμερα

Επιλέγεις από την playlist "rain sounds - nature" του spotify το "forest rain".

Για λίγο μεταφέρεσαι στο τροπικό δάσος του Αμαζονίου, ή τουλάχιστον σε αυτό που έχουμε κατά νου προ καταστροφής...

Ξαφνικά, η διαδικτυακή σύνδεση διακόπτεται για λίγο.

Επανέρχεται, εξίσου, απότομα μαζί με μια εντελώς απρόσμενη καταιγίδα, που σε επαναφέρει από το άστυ στον Αμαζόνιο αστραπιαία.

Αυτοματοποιήθηκε και η βροχούλα 🌂🌴☔️

στίγμα. κηλίδα. σημάδι...

Έχουν περάσει 10 μέρες και το σημάδι υπάρχει ακόμα. 

Πέρασαν 10 μέρες και θυμάμαι σαν χθες τον οξύ πόνο που μου προκάλεσε το κόψιμο από το μαχαιράκι που μεταχειρίστηκα λαθεμένα και παιδαριωδώς. Κι όμως από τότε έχουν αλλάξει τόσα. Τίποτα δεν είναι ίδιο με τότε . Ακόμα και το ίδιο το σημάδι έχει αλλάξει μορφή...αλλά βρίσκεται εκεί να μου τα θυμίζει όλα και το τότε.

Ακόμα κι όταν ξεθωριάσει θα είναι εκεί. Θα έχει συμβεί. Θα με έχει στιγματίσει με τον τρόπο του. Θα με έχει αλλάξει κ αυτό...

 

Μπαλάφας ... ο ένας

Ο Λεωνίδας  Μπαλάφας, ανά τα χρόνια,  έχει διαγράψει σταθερή πορεία ανέλιξης και επιτυχίας . Δεν έχει κάνει εκπτώσεις στα όνειρά του και στο καλλιτεχνικό του έργο και προσφέρει πάντα στους φανατικούς ακολούθους του εξαιρετικές ερμηνείες και συγκλονιστικές μουσικές και στιχουργικές συνθέσεις .
Τα τραγούδια του πάντα μοιάζουν να έχουν τα αποστάγματα σοφίας ενός γέροντα . Μιλούν για αυτά που πρέπει να μιλήσουν και με τον λαϊκό αλλά και συνάμα λυρικό τρόπο που τους πρέπει . Το αποτέλεσμα είναι πάντα λυτρωτικό για την πληθώρα όσων περιμένουν διψασμένα κάθε φορά την κυκλοφορία των νέων κομματιών του .
Δίνοντας πάντα την δέουσα προσοχή στην επιμέλεια της ενορχήστρωσης των κομματιών του επιλέγει και επιλέγεται από αξιόλογους συνεργάτες που μαζί μεγαλουργούν .
Δεν επηρεάζεται από τις καλλιτεχνικές επιταγές των δισκογραφικών εταιρειών  για εύπεπτα και  ευπώλητα τραγούδια με τετριμμένα θέματα και ακόμα πιο τετριμμένο τρόπο παραγωγής .
Δεν πρόκειται για τοποθέτηση ταμπέλας ...Πρόκειται για αφοσίωση στο έργο και στην κοινωνική του αποστολή να ελαφρύνει το κοινό του . Όλα τα διδάγματά του και οι απόψεις του για τη σύγχρονη κοινωνία , τη ζωή και τους κύκλους του αποτυπώνονται εναργώς στα τραγούδια του όπου εκφράζεται ευθέως και χωρίς περιστροφές .

Η θεματολογία του , λοιπόν , ποικίλη και σχετική με διάφορους τομείς του επιστητού . Η ειδοποιός διαφορά τού από τους υπόλοιπους του χώρου είναι η σταθερότητά του στις απόψεις του και στα ιδανικά του , αλλά και ο ιδιαίτερος τρόπος προσέγγισης των θεμάτων του .
Τα τελευταία χρόνια έχει συσπειρωθεί γύρω του ένας πολύ δυναμικός πυρήνας μουσικών , επίσης ταγμένων , που απογειώνουν κάθε live του και δημιουργούν μια άκρως μυστηριακή , ατμοσφαιρική και ξεσηκωτική παράσταση .
Αναμφίβολα ένας από τους πιο ροκ καλλιτέχνες της εποχής , παρά το ότι τραγουδά στα live του ακόμα και τα ..."καγκέλια" , αποποιούμενος επίπλαστες ταυτότητες ...