Floyd: ποια η θέσις μας όντως;

Δεν υπάρχει είμαι λίγο ρατσιστής ή πολύ. Δεν υπάρχει δεν εξεγείρομαι για έναν άδικο θάνατο / δολοφονία - βλ. Ζακ - , αλλά για έναν άλλον αγωνίζομαι. Γιατί δεν υπάρχουν δύο μέτρα και δύο σταθμά σε μερικά πράγματα. Είναι άσπρο ή μαύρο. Δε γίνεται να παρκάρεις μπροστά σε ράμπα για αναπηρικό αμαξίδιο, γιατί βαρέθηκες να κάνεις κύκλους, αλλά να σε ενόχλησε η δολοφονία του Floyd. Δε τα εξισώνω, αλλά από τα μικρά και τα καθημερινά χτίζεται ή κατακρημνίζεται η κουλτούρα του σεβασμού και της ανεκτικότητας προς το διαφορετικό. Αν στον καθημερινό σου βίο είσαι - έστω και "λίγο"- παραβάτης των δικαιωμάτων του συνανθρώπου σου ή λοξοκοιτάζεις τη διαφορετικότητά του, κατά με, δε μπορείς να ποστάρεις σήμερα "can't breathe".
Δεν είσαι λίγο ρατσιστής, είσαι ρατσιστής. Και δε θα σου πω εγώ τι να κάνεις ή τι να μην κάνεις, αλλά θα σου πω ότι αυτά τα ποστ σου, μου φαίνονται υποκριτικά. Και ο θυμός σου θα εξατμιστεί σύντομα και θα πάψεις να μάχεσαι για τα δικαιώματα των άλλων, σε λίγο, πάλι... και θα ξαναγίνει νέα δολοφονία, γιατί όταν θα έχει προηγηθεί άλλη αθέτηση δικαιώματος, που δεν άπτεται της αφαίρεσης της Ζωής βέβαια, εσύ δε θα έχεις μιλήσει, αλλά θα έχεις γνεύσει συγκαταβατικά δίνοντας το οκ. Είμαστε όλοι υπεύθυνοι και η καθημερινή δράση μας έχει τον αντίκτυπό της.
Γι'αυτό πριν μιλήσεις αναλογίσου και κάνε την αυτοκριτική σου... Ποια είναι η θέση σου στον κόσμο; Εσύ τι κάνεις για αυτό, πέραν του να μην πνίγεις ο ίδιος κάποιον; Γιατί το να μην κάνεις αυτό δεν αρκεί πια.

Μήνυμα μιας εκπαιδευτικού... που ελπίζω να φτάσει στα αυτιά όλων των γονέων

Σχολές γονέων δεν υπάρχουν. Καλώς ή κακώς, δεν υπάρχουν. Είστε αυτοδίδακτοι. Αυτό δεν απενεχοποιεί τους γονείς που σφάλλουν. Κάθε γονέας οφείλει να είναι η καλύτερη εκδοχή του εαυτού του για το νέο πλάσμα, που έφερε στην ζωή και έχει ως αποστολή του την διάπλαση ενός ηθικού νέου μέλους μιας κοινωνίας, που δομείται σε πανανθρώπινες αξίες και ανθρωπιστικά ιδανικά.
Ξεκινάμε από την κοινή παραδοχή ότι ουδείς αλάνθαστος. Αν το θέλετε, και ουδείς άσφαλτος, κατά τη Λαίδη. Ωστόσο, πάντα πρέπει να καταβάλεται η μέγιστη προσπάθεια για διόρθωση του εκάστοτε λάθους. Παραδοχής και αποδοχής του, κατανόησής του και ανατροπής του. Δεν γεννηθήκατε γονείς ειδικοί στην ανατροφή των παιδιών σας. Βαδίζετε σε αυτό τον ρόλο, που σας δόθηκε, με τις προσωπικές σας πεποιθήσεις και βιώματά σας, όπως αυτά σας έχουν διαμορφώσει. Δεν αποκλείεται λάθη των δικών σας γονέων να σας έχουν στιγματίσει και να σας έχουν δημιουργήσει μια λαθεμένη εντύπωση του υποδειγματικού γονέα. Πριν κρυφτείτε πίσω από αυτά και δικαιολογηθείτε όμως, αναλογιστείτε αν αυτό αξίζει να διαιωνιστεί. Μερικές ακόμα τραυματισμένες ψυχές και ακρωτηριασμένες συνειδήσεις μόνο θα αναπτυχθούν. Η μετάγγιση των δικών σας αρνητικών εμπειριών στα παιδιά σας δε θα επιλύσει κανένα πρόβλημα. Η αποφυγή της πεπατημένης ίσως είναι η λύση. Μην θεωρείτε υπερβολικό το να αναμειχθείτε με επιστήμες, όπως η παιδοψυχολογία προκειμένου να φτάσετε σε ένα πρότυπο γονέα. Μοιάζει, τελικά, υποχρέωσή σας να το κάνετε. Τα παιδιά μας έχουν ένα απεριόριστο δυναμικό μέσα τους. Κάθε παιδί ανεξαρτήτως δυσκολιών, ιδιαιτεροτήτων ή ικανοτήτων. Έχουν έρθει σε αυτή την ζωή για κάποιο σκοπό και για κάτι είναι εντεταλμένα. Βοηθήστε τα να το ανακαλύψουν και να ξεδιπλώσουν τις δυναμικές πτυχές τους. Μάθετε τον τρόπο μελετώντας... Μην βαριέστε. Από τη στιγμή που γίνατε γονείς είναι υποχρέωσή σας να είστε οι καλοί γονείς.
Μερικοί γονείς με αγωνία πραγματικά ζωγραφισμένη στα μάτια τους αναρωτιούνται συχνά τι να κάνουν για να βοηθήσουν τα παιδιά τους... Η απάντηση είναι απλή. Να είστε εκεί γι αυτά αρκεί. Να μη τα καταρρακώνετε στις αποτυχίες, να μην τα φορτίζετε με λέξεις-ταμπέλες, να μην τα ωθείτε στη διαμόρφωση μιας αρνητικής εικόνας για αυτά. Είστε ο πιο καταλυτικός παράγοντας για την διαμόρφωση της εικόνας τους. Αν γνωρίζατε τη δυναμικότητα της επίδρασης των λόγων σας πάνω τους, είμαι σίγουρη ότι θα τα τριπλοσκεφτόσασταν, πριν τα εκφράσετε.
Μη τα αποκαρδιώνετε! Ενθαρρύνετε τα, στηρίξτε τα ξανά και ξανά . Όσες φορές χρειάζονται. Εσάς έχουν για να βασιστούν. Αν δε το δουν από σας το καλό, πως να το διεκδικήσουν από τους υπόλοιπους στην ενήλικη ζωή τους; Μη τα καταδικάζετε στην έλλειψη αυτοεκτίμησης άθελά σας.
Ενημερωθείτε.
Θα βιώσουν την αδικία και θα γνωρίσουν την υποτίμηση στην ζωή τους, δεν πρέπει όμως από εσάς. Γιατί αν επιδείξετε αυτά και εσείς δε θα έχουν το κουράγιο να διεκδικήσουν τις αντιθετικές έννοιες, δικαιοσύνη και σεβασμό. Δε θα έχουν συνειδητοποιήσει την αξία τους.
Η συμβουλή μου είναι μια και απλή. Αποτελεί απόσταγμα της μέχρι τώρα εμπειρίας μου και συναναστροφής μου με τους μικρούς μας ήρωες. Μην τα αποθαρρύνετε! Μη τα χαρακτηρίζετε, μη τα στηλιτεύετε αυτά τα ίδια, αλλά τις πράξεις τους, που όμως δεν σκιαγραφούν την ποιότητα των ίδιων των παιδιών. Να είστε δίπλα τους στις δυσκολίες, τις οποίες μην ονομάσετε αποτυχίες.  Μην εστιάζετε στα λάθη τους, αλλά τονίστε τις θετικές πλευρές τους και προσπαθήστε να τα παροτρύνετε να οραματιστούν τον εαυτό τους και την πραγματική τους ταυτότητα με εξυψωμένα τα καλά στοιχεία τους και τις δυναμικές τους. Στην αναποδιά σταθείτε δίπλα τους και προσφέρετέ τους τον χώρο και τον χρόνο να κάνουν την επιθυμητή αναπλαισίωση, που θα τα ανασυγκροτήσει και θα τα κάνει να ριχτούν στην επόμενη μάχη του αέναου αγώνα της ζωής. Πείστε έμπρακτα το παιδί ότι αξίζει και ότι μπορεί! Και τότε, πιστέψτε με, θα μπορέσει όντως. Αρκεί να το πιστεύετε και να μην λανθάνει υποκρισία στα λόγια σας ή δισταγμός στα μάτια σας. Θα το καταλάβει, αν δε το εννοείτε και τα φτερά του θα είναι πάλι κομμένα. Ο "τρίτος παρατηρητής" είναι πάντα εκεί, σε κάθε σας συζήτηση και πιάνει βλέμματα και αισθήματα στον αέρα. Όταν έρθει η κρίσιμη ώρα αυτά θα εκραγούν στο μυαλό του. Η διάπλαση της εικόνας του εαυτού μας είναι μια διαδικασία, στην οποία οι γονείς συμβάλλουν με τις ιδέες που φυτρώνουν στον μυαλό μας. Αν οι ιδέες αυτές είναι αρνητικές, τότε οποιοσδήποτε ρόλος προκύψει στην μετέπειτα ζωή του, ως παιδί, ως γονέα, ως επαγγελματία, ως συντρόφου θα κατατρύχεται και θα υπονομεύεται από αυτήν την στρεβλή και μειονεκτική εικόνα.
Αν δε τα ενισχύστε εσείς, των οποίων η γνώμη μετράει πιο πολύ από όλους, τότε ποιος;
Αγαπήστε τα πραγματικά και αφήστε τα να αγαπήσουν τον εαυτό τους, στη συνέχεια. Αγκαλιάστε τις αδυναμίες τους και εστιάστε στην ενδυνάμωση του "είναι" τους.
Ωστόσο, και μια συμβουλή προς τα παιδιά : Μην ξεχνάτε ότι ... errare humanum est...! Με άλλα λόγια, το πλανᾶσθαι ἐστί ἁνθρώπινον.

Social distancing for the society!

Διανύουμε παγκοσμίως μια εποχή έκτακτης ανάγκης. Είμαστε αντιμέτωποι με έναν αόρατο εχθρό, μια ασύμμετρη απειλή, όπως τον ονομάζουν. Δεν πρόκειται για τίποτα λιγότερο, τίποτα περισσότερο από έναν παντοδύναμο μικροσκοπικό ιό, που για να τον δεις απαιτείται η χρήση μικροσκοπίου. Το μέγεθός του τον εξυπηρετεί άψογα, ώστε να εισβάλλει μέσα στον οργανισμό μας, κρυμμένος μέσα σε σταγονίδια που αιωρούνται στον αέρα ή έχουν κατακαθίσει σε επιφάνειες. Ανυποψίαστοι εμείς, συνεχίζοντας τις κλασικές μας δραστηριότητες, αλλά και φυσιολογικές ενέργειες που κάνουμε χωρίς δεύτερη σκέψη, όπως το να αναπνέουμε αβίαστα ή να φέρνουμε το χέρι μας κοντά στα μάτια μας , παρέχουμε την πολυπόθητη πρόσβαση στον ιδιοτελή παθογόνο ιό. Εμείς, αποδεικνύοντας το μεγαλείο της ψυχής μας και του πολιτισμού μας, γινόμαστε ο ιδανικός ξενιστής για αυτόν(είπαμε…να είμαστε προγονόπληκτοι και να βαδίζουμε στα χνάρια του Ξένιου Δία, αλλά όχι και έτσι. Το πνεύμα αυτό θα μπορούσαμε να το επιδείξουμε αλλού). Και αυτός αντί να μας το ανταποδώσει με το να γίνει σύμμαχός συναποτελώντας τη φυσιολογική μικροχλωρίδα του οργανισμού μας σαν άλλους μικροοργανισμούς, τελικά ανάγεται στον ακαταμάχητο εχθρό με ένα πισώπλατο και ανέντιμο χτύπημα. Τέτοιος είσαι ρε; Σε βάζω μέσα μου με την αναπνοή και τελικά καταφέρνεις να μου τη δυσκολέψεις ή και να μου τη διακόψεις πλήρως;

Έχει αποδεκατίσει χιλιάδες ήδη κόσμου. Κατάφερε να προκαλέσει παγκοσμίως τον πανικό, να χτυπήσει τα καμπανάκια στους ιθύνοντες φορείς ενώ συνάμα κρούει και τις εκκλησιαστικές καμπάνες σε πένθιμους ρυθμούς, που μόνο ρίγη μπορούν να σκορπίσουν, σαν αυτά που διαπερνούν το ανθρώπινο σώμα, όταν πλήττεται από δαύτον. Συνεχίζει να διασπείρεται με αμείωτο ρυθμό. Περνά από χώρες σαν λαίλαπα, αφήνει τα σημάδια του και η ανθρωπότητα συνεχίζει κατατρεγμένη, τραυματισμένη, στιγματισμένη… Φτάνει σε άλλες  ηπείρους και με ιμπερεαλιστικό ηθικό κατακτά νέα εδάφη. Ισχυροποιείται απέναντι σε μια ανθρωπότητα που τρέχει να τον προλάβει. Να προλάβει τις σωματικές, ψυχικές και ηθικές του βλάβες. Επιστρατεύεται ο επιστημονικός νους και καταθέτει όλες τις πιθανές ιδέες του για την κατασκευή ενός φαρμάκου ή ενός εμβολίου που θα αναχαιτίσει την φαρμακερή πορεία του. Όσο χειμαζόμαστε, αυτός επιβιώνει παρασιτώντας και γελά χαιρέκακα μιας και  έχει σκορπίσει τόση αναστάτωση και τόσο φόβο… Ενδυναμώνεται όσο τα κράτη αφοπλίζονται. Δε την περίμεναν την νέα πανδημία, βλέπεις, και έχουν διαθέσει όλους τους οικονομικούς πόρους σε πολεμοφόδια και άλλα πολιτικά συμφέροντα, αγνοώντας την παράμετρο αυτού του διαφορετικού πολέμου, που όπως φαίνεται θερίζει πιο αποτελεσματικά και από λανθάνουσα/υποβόσκουσα νάρκη. Ολιγωρίες εξαιτίας οικονομικών συμφερόντων και πιθανές δυσλειτουργίες των κρατικών μηχανισμών μετά από εγκλεισμό  του παρέχουν την δυνατότητα να διασπαρεί αθόρυβα και να εκτελέσει το έργο του, που σε συνάρτηση με την εκάστοτε κρατική ανεπάρκεια και εξοπλιστική ένδεια αποκτά δολοφονικές διαστάσεις.

Μένουμε σπίτι γιατί οι ειδικοί έχουν αυτό συστήσει ως το βασικό όπλο, που μπορεί να σκαρφιστεί ο εχέφρων ανθρώπινος νους. Προσπαθούμε να φανούμε εξυπνότεροί του προτάσσοντας την άμυνα προς το παρόν αντί της επίθεσης. Το να μένεις σπίτι δε μπορεί να είναι και τόσο δύσκολο… Αλίμονο σε όσους δε διαθέτουν μια εστία και μια στέγη. Αλίμονο σε όσους βιώνουν αντιξοότητες μες τα σπίτια τους αντί να πρυτανεύει η οικογενειακή θαλπωρή, έγνοια και αγάπη. Αλίμονο σε αυτούς και αυτές που έβρισκαν γαλήνη αποκλειστικά σε μια βόλτα απομακρυσμένοι από το προσωπικό τους δράμα.

Οι υπόλοιποι μάλλον θα έπρεπε να αισθανθούμε ευγνωμοσύνη για όσα έχουμε, ιδίως τώρα που όλα φαίνεται να διακυβεύονται. Η συνύπαρξη πολλές φορές μπορεί όντως να γεννήσει δυσφορία και ενδοοικογενειακές συγκρούσεις, ειδικά υπό το βάρος του άγχους και του τρόμου, που αναπαράγεται διαρκώς δίπλα μας και μας λυγίζει. Σαν Έλληνες δε το έχουμε βιώσει -ακόμα τουλάχιστον- στο μέγεθος που γείτονες χώρες το αντιμετωπίζουν. Όμως, μόνο συγκίνηση και βαθιά θλίψη μπορούν να μας δημιουργήσουν οι αδιανόητα σπαρακτικές αφηγήσεις νοσούντων ή των φροντιστών τους. Συνιστάται η ψυχραιμία μέσα στα σπίτια, η καλή πρόθεση και η διαλλακτικότητα. Social distancing ή μήπως κοινωνική σύσφιξη τελικά;

Μη φέρνουμε το social distancing σπίτι μας. Δείξτε τα πραγματικά σας συναισθήματα.  Εξωτερικεύστε το πόσο φοβάστε για την υγεία του πλησίον σας και αποτινάξτε την απρόσωπη, κρύα μάσκα που φοράμε στην καθημερινότητα. Δε θα ήταν ντροπιαστικό να μιλήσουμε στους δικούς μας με την ιδέα ότι δεν είναι δεδομένοι. Η ταπείνωσις είναι ευγενής και εξυγιαντική αρετή. Ανοιχτή αγκαλιά και χέρι στην καρδιά, γιατί σε τόσο πενιχρούς καιρούς τί άλλο μπορεί να αμβλύνει την φρίκη που νιώθουμε; Τι άλλο μπορεί να κάμψει τον φόβο που αναρριχάται μέσα μας και μας δημιουργεί πλασματικά συμπτώματα της γενεσιουργού αιτίας του ίδιου του φόβου;

Μέσα από αυτή τη δοκιμασία ας βγούμε καλύτεροι! Καλύτεροι άνθρωποι, συνάνθρωποι, συγγενείς, σύντροφοι, φίλοι, γείτονες, επαγγελματίες με αίσθημα κοινωνικής συνείδησης, συνεισφοράς, αλληλεγγύης, συμπαράστασης. Το όλον προέχει του μέρους και ας γίνει αυτό κοινός τόπος! Ο κορωνοϊός φορώντας την κορώνα του ζει και βασιλεύει. Ο Άνθρωπος όμως μπορεί να τον υποτάξει και, έστω και τώρα, θα το κάνει.

Everyday Is Christmas

Everyday Is Christmas λέει η αγαπημένη αοιδός Sia...

Κάθε μέρα για την Sia είναι Χριστούγεννα. Τί σημαίνει Χριστούγεννα για τη Sia όμως; Τί σημαίνει για τον καθένα από μας; Γιατί δε γίνεται να είναι κάθε μέρα Χριστούγεννα; Ή μήπως γίνεται και απλώς το παραβλέπουμε; 

Όλοι αγαπάμε τα Χριστούγεννα και ας είναι μια ιδέα ανείπωτη και άρρητη μέσα μας. Ακόμα και αυτοί που υποστηρίζουν το αντίθετο τα αγαπάνε, απλώς δε το ξέρουν, γιατί δε τα βιώνουν, όπως θα ήθελαν. Αν τα Χριστούγεννά τους είχαν αυτά που θα ήθελαν και αυτούς που αγαπάνε, θα τα λάτρευαν φανερά και αυτοί. Ακόμα, και ο Εμπενέζερ Σκρούτζ τελικά απεδείχθη μέγας υπέρμαχος των Χριστουγέννων παρά τη συναισθηματική τσιγκουνιά του, που πολύ γλαφυρά μας παρουσιάζει ο Ντίκενς και για την οποία κυρίως ενοχοποιείται, δεδομένου ότι αυτό είναι τελικά το πρόβλημα παρά η φειδώ του για τα υλικά. Δε μας πειράζει, εμάς τους αναγνώστες, το ότι δεν θέλει να μοιραστεί τα πλούτη του με τους αναξιοπαθούντες της ζωής, αλλά μας θίγει  το ότι γίνεται μισάνθρωπος και κλείνεται στον εαυτό του, ενώ μπορεί την ίδια στιγμή να αναμειχθεί με τον ζεστό κόσμο και να μετριάσει την ψυχρούλα του Δεκέμβρη. Όλες οι κλασικές εικόνες που συνειρμικά μας γεννώνται ακούγοντας τη λέξη Χριστούγεννα, σβήνουν στην παρουσίαση της συμπεριφοράς του και της ιδιοσυγκρασίας του. Τα κεριά δίπλα στο τραπέζι, γεμάτο πλουσιοπάροχα γευστικά αγαθά, παγώνουν και η φλόγα τους μετατρέπεται σε καπνό, τα ζεστά κόκκινα και πράσινα χρώματα μετατρέπονται σε ψυχρά και σκοτεινά μπλε και μαύρα, αυτά της μοναξιάς, της μιζέριας και της και εξαθλίωσης. Τα γλυκά στις πιατέλες πια φαντάζουν πικρά και άνοστα, ενώ οι συναθροίσεις περιορίζονται στην ύπαρξη ενός μοναχικού ατόμου που άγεται και φέρεται αδίκως και αναιτίως. Τα χαμόγελα εξαφανίζονται και οι καμπύλες γραμμές των χειλιών μετατρέπονται σε ευθείες άκαμπτες και σκληρές.

Με την βοήθεια των θεόσταλτων πνευμάτων συνειδητοποίει τί είναι αυτό που χρειάζεται για να αναπληρωθεί το ατέρμονο εσωτερικό κενό του, που τον κάνει να αντιμετωπίζει καχύποπτα τα Χριστούγεννα και κυνικά όσους ανυπομονούν για αυτά.

Σύμφωνοι! Στην εποχή του 21^ου αιώνα έχουνε εμπορευματοποιηθεί και αυτά, όπως όλες οι γιορτές. Και ναι, πάλι σύμφωνοι, πανικοβαλλόμαστε όλοι και ριχνόμαστε στην μάχη της αγοράς εντυπωσιακών δώρων πιστεύοντας πως έτσι δείχνουμε την αγάπη και εκτίμησή μας. Τα Χριστούγεννα, πλέον,  είναι συνυφασμένα με την διοχέτευση χρημάτων σε υλικά αγαθά, δώρα και αντικείμενα, που θα οδηγήσουν σε επίταση της χριστουγεννιάτικης ατμόσφαιρας. Προξενείται ακόμα και άγχος κάτω από αυτές τις συνθήκες, καθώς αν δε μπορείς να ανταποκριθείς στις «υποχρεώσεις» των ημερών νιώθεις μειονεκτικά και ανεπαρκής…

Όμως, φυσικά, δεν είναι αυτό το νόημα των Χριστουγέννων… Η ουσία κρύβεται εκεί που ξέρουμε όλοι και απλώς ίσως την λησμονούμε. Η ουσία είναι να περιτριγυριζόμαστε από τους ανθρώπους μας. Μόνο τότε νιώθουμε την πληρότητα, την ζεστασιά των Χριστουγέννων και την πραγματική εσωτερική γαλήνη. Αν οι άνθρωποί μας έχουν φύγει από την ζωή ή την ζωή μας, νιώθουμε πιο έντονη την απουσία τους αυτές τις μέρες, γιατί οι μέρες αυτές έχουν ακριβώς ουσία με την ύπαρξή τους. Μόνο αυτοί είναι αναντικατάστατοι και μόνο αυτοί, οι δικοί μας άνθρωποι, σηματοδοτούν τελικά τις γιορτές μας, την εσωτερική γιορτή μέσα μας. Ποια η αξία των ημερών χωρίς την αγκαλιά τους, την θαλπωρή τους, το χαμόγελό τους, το νοιάξιμό τους και την αύρα τους γύρω μας;

Σήμερα είναι Χριστούγεννα. Εύχομαι χρόνια πολλά σε όλους. Εύχομαι να βρούμε όλοι την ουσία των Χριστουγέννων μας και να είναι για μας κάθε μέρα Χριστούγεννα. Τα περιμένουμε από τα μέσα Νοέμβρη. Άλλοι τα κρυφοπεριμένουμε όλο το χρόνο, δηλαδή με το που περάσουν τα Χριστούγεννα ξεκινά μέσα μας η ανυπομονησία και η αντίστροφη μέτρηση για τα επόμενα και τα όσα συνεπαγονται…την ένωση όλων των μελών μιας οικογένειας και η συναναστροφή με τους αγαπημένους μας.

Αφού τα θέλουμε τόσο, ας επιτρέψουμε να είναι κάθε μέρα Χριστούγεννα δείχνοντας την αγάπη μας κάθε μέρα στους δικούς μας, έχοντας δυναμικά την διάθεση της συγχώρεσης μέσα μας, προσπαθώντας να περνάμε δημιουργικά χρόνο με τους αγαπημένους μας, κάνοντάς τους μικροεκπλήξεις, δίνοντας τους ζεστές αγκαλιές και φιλιά, βοηθώντας τους γύρω μας κάθε μέρα του χρόνου και όχι μόνο αυτές τις φωτεινές μέρες και έτσι…ναι, κάθε μέρα θα είναι σαν Χριστούγεννα.

Κάτι παραπάνω από επικίνδυνος σεξισμός

Είναι τόσο μα τόσο αισχρό το θέαμα και τα λόγια που ειπώθηκαν  με αφορμή ένα θέμα που αφορά σεξουαλική παρενόχληση και αθέτηση ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Σε χλευαστική, ήδη πριν την έκθεση της είδησης, ατμόσφαιρα καταργείται κάθε εχέφρων αντίδραση που θα έπρεπε να επισείει το γεγονός μιας σεξουαλικής ασέλγειας εις βάρος μιας γυναίκας. Αντί να στηλιτευθεί σωρηδόν η, πέραν όλων των άλλων, άνομη πράξη και μάλιστα σε ένα μέσο με μεγάλη απήχηση, αντιμετωπίζεται με μια εμετικά άρρωστη «συμπάθεια» προς το νεαρό που δεν μπόρεσε να συγκρατηθεί και του έμενε μονάχα να… εκτονωθεί! Αντί να αρχίσει ένας δημόσιος διάλογος για τη θέση της γυναικάς και για τα καθημερινά κρούσματα ρατσιστικής και σεξιστικής συμπεριφοράς που πλήττουν την υπόσταση, ψυχική υγεία και ισορροπία αλλά και θίγουν τα δικαιώματά της και την αυτοδιάθεσή της, προβαίνουν σε «αστειάκια» και αναπαριστούν το σκηνικό πάλι σε μια γενικότερη ατμόσφαιρα εντελώς ανερυθρίαστων χαχανητών.

Το πρόβλημα δεν είναι ότι ο απερίσκεπτος και κατά συρροή σεξιστής Λιάγκας το παρουσιάζει με αυτό τον χυδαίο τρόπο μαζί με τους μαϊντανούς του, που δυστυχώς περιλαμβάνονται σε αυτούς και γυναίκες (!), αλλά ότι αυτή η αντίδραση προβάλλεται δημοσίως και δεν επεμβαίνει κανείς, έστω ένα ΕΣΡ, ή δεν τον γιουχαΐζει και αποδοκιμάζει κανείς με στόχο να αποβληθεί από το σύστημα ως ένα παράσιτο που επιβιώνει σκορπώντας ασύδοτες κακίες και διαιωνίζοντας προβληματικές προκαταλήψεις. Το πρόβλημα είναι η ίδια η κοινωνία, που υποστηρίζει τέτοιες εκπομπές και θέσεις κατά συνέπειαν. Το πρόβλημα, ακόμα χειρότερα, είναι η κοινωνία που περιμένει να δει την αντίδραση των μέσων για να αντιδράσει κατά παρόμοιο τρόπο. Ψέγουν το γεγονός ; Ακολούθως, και αυτοί θα υιοθετήσουν αυτή τη λογική. Το γελάν και το αντιμετωπίζουν ως κάτι ατυχές αλλά παράλληλα και …σιγά τα ωά; Και πάλι ακολούθως και μιμητικά θα συνταχθούν με αυτούς που κουνάνε τις μπαγκέτες και έχουν δώσει το ρυθμό. Επιτέλους ας αποκαθηλωθούν όλοι αυτοί που διαιωνίζουν αρρωστημένες αντιλήψεις. Πρόκειται καταφανώς για εγκληματική ενέργεια (Εγκλήματα κατά της Γενετήσιας Ελευθερίας ) και δεν πρέπει να την βλέπει κανείς ως ακίνδυνη και αθώα, ούτε αυτή την περίπτωση ούτε την σεξουαλική παρενόχληση σε οποιοδήποτε μέρος και περίσταση (εργασιακά περιβάλλοντα, δημόσιοι χώροι, μμμ κλπ). Και όλα αυτά συζητώνται στον 21^ο αιώνα.

Αλήθεια βρε παιδιά. Μήπως η φοιτήτρια φορούσε και φούστα;

Γιατί τότε όλα αλλάζουν…

Τὰ πάντα ῥεῖ

"Τὰ πάντα ῥεῖ"

Ο γνωστός φιλόσοφος Ηράκλειτος το είχε φιλοσοφήσει όντως πολύ...

Φυσικά και τα πάντα ρεί. Εδώ αλλάζουν τα μικρότερα, τα ανεπαίσθητα, αυτά που δε μπορούμε καν να τα ακολουθήσουμε με γυμνό μάτι, που μόνο το μικροσκόπιο δύναται να απαθανατίσει και που μεταβάλλονται στιγμή τη στιγμή, αλλά που εμείς τα αισθανόμαστε ίδια δίπλα μας...Τα βλέπουμε απαράλλαχτα ! Δε θα άλλαζαν τα μεγάλα και προφανή γύρω μας και δίπλα μας; Η αλλαγή είναι παντού. Κάθε τι υφίσταται μεταβολή με το πέρας του μαγικού χρόνου...Τίποτα δεν είναι ίδιο κι όλα μοιάζουν ίδια! Πώς να ναι όμως; Διαφορετικός αέρας έχει φυσήξει και διαφορετικό αποτύπωμα ωρίμασης έχει αφήσει πάνω στα ίδια φύλλα ίδιου δένδρου! Διαφορετικό νερό κυλάει στο "ίδιο" ποτάμι που ρέει αδιάκοπα και διαφορετικά στοιχεία συμπαρασύρει μαζί του...

Κανείς δε μπορεί να προδικάσει, να προβλέψει και να αποκλείσει τίποτα γιατί όλα - ή σχεδόν όλα- φαίνεται να υπάγονται στη νομοτελειακή φυσική φθορά, που κάνοντας τις κατάλληλες συναρτήσεις μας οδηγεί κάπου.

Η μεμψιμοιρία, η μοιρολατρική και παθητική στάση δεν προκύπτουν ως αποτέλεσμα συνειδητοποίησης αυτού. Σίγουρα έχουμε τη δυνατότητα επιλογής και καθορισμού του παρόντος μας σε μεγάλο βαθμό. Όχι όμως και καθοριστικό. Υπάρχει πάντα ο απρόβλεπτος ή εξωγενής παράγοντας. Ωραία! Εμείς θέλουμε και μπαίνουμε στη διαδικασία διεκδίκησης! Όμως, τα υπόλοιπα συνηγορούν σ' αυτήν την κατεύθυνση; Μας το επιτρέπουν; Η συνάρτηση του χώρου, χρόνου, περίστασης κι άλλων τόσων συντελεστών ευνοούν την επιθυμία μας. Ύστερα, είναι και το timing. Αυτό το άτιμο το timing, συγχρονισμός ελληνιστί. Άλλοτε, μπορεί να την ευνόησαν και την επιθυμία και την επιδίωξη και το όνειρο και το όραμα και τον στόχο και να μην ήμασταν εμείς σε θέση να το υποστηρίξουμε τότε. Και τελικά αξίζει να ματαιοπονούμε για μια ευκαιρία που χάσαμε ή πιστεύοντας στο ότι: it was meant to be,  να μην πελαγώνουμε και να αγκαλιάζουμε το παρόν; Γιατί αλήθεια...πόσο ωφέλιμο και λογικό, λυσιτελές και με νόημα είναι το να αναλωνόμαστε σε σκέψεις και να πνιγόμαστε σε πνιγηρά συναισθήματα αδιεξόδου, μετάνοιας και απογοήτευσης; Χάνουμε την τρέχουσα στιγμή, το παρόν, την ζωή την ίδια. Μπορούμε να την ζήσουμε όμως την ίδια την ζωή έχοντας διαμορφώσει μια ζωή που δε μας γεμίζει ή είναι όλα απλώς στο μυαλό και μπορούμε να κάνουμε πάντα το καλύτερο στο τώρα; Δαιδαλώδεις οι σκέψεις και οι προβληματισμοί...

Σίγουρα η δική μας εσωτερική αλλαγή πάντα περιπλέκει τα πράγματα, ειδικά, αν συναντηθεί με την αλλαγή κάποιου άλλου παράγοντα και συνθήκης. Η στωική αποδοχή είναι μια λύση. Από την άλλη, η  επίμονη στροφή  μπορεί να είναι μια καταστροφή.

Ποιος μαθαίνει σ' αυτή την ζωή ποια είναι τα όριά του, που αν παραβεί οι Ερινύες τον κατατρύχουν διδάσκοντας του, πως υπερβαίνοντας το μέτρο, διαπράττεις Ύβρη και η Νέμεσις και Τίσις είναι η αναπόφευκτη απόρροια; Τα όρια του εαυτού σου δύσκολα ανακαλύψιμα δεδομένου ότι ο ίδιος ο εαυτός αλλάζει. Συνεπώς, και τα όριά του μεταβάλλονται. Μοναδικό κριτήριο η επιθυμία. Η ζωή που έχεις, λένε οι πιο σοφοί, είναι αυτή που ήθελες. Αν ήθελες κάτι άλλο αναπόδραστα το σώμα σου θα το είχε διεκδικήσει και κυνηγήσει. Κανείς δεν είναι για λύπηση. Οι συνέπειες των πράξεών μας πάντα μας θυμίζουν πόσο σωστοί, ηθικοί, θαρραλέοι, παρορμητικοί κλπ είμαστε. Όλα τα αντικρουόμενα παράγωγα σχήματα του καλού-κακού (δίκαιος-άδικος, ανδρείος-δειλός, ηθικός-αήθης) συνυπάρχουν μέσα μας και είναι η δική μας πρωτοβουλία και απόφαση αυτή, που θα καθορίσει τι θα υπερισχύσει και τι θα μας καθορίσει αναζητώντας τον εαυτό μας και διαμορφώνοντάς τον. 

Έχουμε ανάγκη να είμαστε κακοί για να επιβιώσουμε ή έχουμε ανάγκη να είμαστε καλοί για να επιβιώσουμε, ή ακόμα καλύτερα να συμβιώσουμε με τον ίδιο τον εαυτό μας; Πέραν των δεοντολογικών τοποθετήσεων, αυτό είναι το ερώτημα που βασανίζει. Συχνά τελικά η αλλαγή ίσως μεταφράζεται σε παροδική καλοσύνη/κακιοσύνη.

Πώς θα αντιδρούσα αν... ;

Η αποφράδα μέρα, που ούτε καν είχα φανταστεί ποτέ, έφτασε!
Εξαπίνης μου ανακοινώθηκε ότι για 20 μέρες μεταξύ άλλων οφείλω να απέχω από τη σοκολάτα...
Η αιτία είναι η οξεία κνίδωση που μου χτύπησε την πόρτα σαν κεραυνός εν αιθρία. Χωρίς κάποια προφανή αιτιολογία αλλά ακόμα και με πιθανή την ιδέα να μαστίζομαι από αυτήν εξαιτίας του ότι διανύω μια στρεσσογόνα περίοδο και υπάρχουν αρκετοί πρεσσογόνοι παράγοντες πέριξ μου που με επηρέασαν σε τέτοιο βαθμό ώστε να οδηγηθώ εκεί...
Το συμπέρασμα είναι ότι σήμερα και για 20 μέρες εν συνόλω καλούμαι να αρνούμαι κάθε γευστική επιλογή που περιέχει σοκολάτα. Το αγαπημένο μου τρόφιμο και υλικό. Το μοναδικό που μπορεί όντως να επιφέρει μια ισορροπία και γαλήνη στην ψυχή μου, ιδίως σε τέτοιες ταραγμένες και τεταμένες περιόδους.
Αλλά who cares ? Οι ειδικοί την θεωρούν ύποπτη και σε μένα προστίθεται ένα ακόμη άγχος. Θα βγω αλώβητη από αυτή την περιπέτεια; Θα νικήσω την μάχη; Θα αντεπεξέλθω; Έχω εναλλακτικές για να αμβλύνω το κενό που νιώθω να έχει δημιουργηθεί μέσα μου ; Θα καταφέρω, άραγε, να αλλάξω μια χρόνια ρουτίνα που υπαγόρευε απαρέγκλιτη συνοδεία σοκολάτας με το πρωινό μου, βραδινό μου και ένα τονωτικό γλυκάκι στα ενδιάμεσα της δουλειάς μου;
Θα μπορούσα να γράψω ολόκληρο βιβλίο για τα συναισθήματα που με κατακλύζουν τώρα. Άδικα παιχνίδια παίζει η ζωή.

Λοιπόν, όπως καταλάβατε προηγήθηκε το προσωπικό μου μελόδραμα!!!
Ναι, από αυτό που όλοι οι άνθρωποι  κρύβουμε στον μικρόκοσμό μας  και αποφασίζουμε κάποια στιγμή να ξετυλίξουμε στην κοινή θεά των ματιών των υπολοίπων. Τότε ελλοχεύει ο κίνδυνος, βέβαια, της έκθεσης όχι μόνο του μικροπροβλήματος που σε απασχολεί και κατατρώγει την καθημερινότητά σου αλλά και της πραγματικής  έκθεσης του ίδιου σου του εαυτού και του τρόπου σκέψης σου.
Παραπάνω εξέθεσα κι εγώ με γλαφυρότητα και σαφήνεια το πόσο με προβληματίζει μια νέα συνθήκη που ήρθε στην ζωή μου για περιορισμένο διάστημα και αντιβαίνει στις συνήθειές μου. Άμα άκουγε κανείς αυτή την περιγραφή απομονωμένη θα φανταζόταν κάποια πολύ χειρότερη γενεσιουργό αιτία που προκαλεί όλο αυτό το πνιγηρό αίσθημα, όπως κάποιο σοβαρό πρόβλημα υγείας ή οικονομικών ή ότι διακυβεύεται το μέλλον μου από μια στιγμή. Κι όμως όχι. Στην πραγματικότητα πρόκειται για το τίποτα. Τίποτα και για την δική μου ύπαρξη και για τη συνέχιση του κόσμου όπως τον ξέρουμε.
Ουσιαστικά, με το παραπάνω λογύδριο επιχειρώ κι εγώ να αναγνωρίσω την αξία που πρέπει να δίνω σε συνθήκες, καταστάσεις, πράγματα και άτομα και στο τέλος να αποτιμήσω την προσέγγισή μου απέναντι στο κάθε "πρόβλημα", λιγότερο ή περισσότερο υπαρκτό. Τέλος, θέλω να οδηγηθώ στην ιδανική οπτική που πρέπει να αναπτύσσω και να υιοθετήσω όταν προκύπτει κάποιο τέτοιο "πρόβλημα" οποιουδήποτε ύψους. Η οπτική των πραγμάτων είναι πάντα ενιαία. Μία οπτική θα εφαρμόσω στο πρόβλημα "χάνω τη σοκολάτα που αγαπούσα" και την ίδια ακραία, πεσιμιστική και ατελέσφορη και στο "χάνω τον εαυτό μου/τον αγαπημένο μου/τη δουλειά μου κλπ.". Στην πραγματικότητα μια τέτοια οπτική δε θα μου προξενήσει μόνο οξεία κνίδωση - όπως και συνέβη την σωρεία των υπολοίπων θεμάτων που έμοιαζαν να υψώνονται γύρω μου σαν το Έβερεστ που έπρεπε να σκαρφαλώσω τρέχοντας καταρρίπτοντας το παγκόσμιο ρεκόρ κατά τα δικά μου μέτρα και σταθμά- αλλά και μια πληθώρα άλλων αυτοάνοσων, ψυχικό σκοτείνιασμα και αίσθηση ανικανοποίητου υποδαυλίζοντας την ομορφιά όλων ωραίων γύρω μου.
Όποιο κι αν είναι το πρόβλημά σου, σε παρακαλώ, σκέψου ψύχραιμα, με διαύγεια και ειλικρίνεια. Είναι όντως τόσο απροσπέλαστο; Δεν έχεις όντως άλλη επιλογή, από το να το διαιωνίζεις, να το μεταφέρεις και να το γιγαντώνεις μέσα σου;
Είμαι σίγουρη ότι υπάρχει και άλλη λύση!!! Αρκεί να προσπαθήσεις να το δεις.